Bu saç tutamı, aslında 100 bin dolarlık bir Napoleon hatıraları koleksiyonunun parçasıydı.

Söz konusu saç tutamı Denzil Ibbetson tarafından Güney Atlantik Adası St. Helena’da kesilmişti. Napoleon, 1815′deki Waterloo yenilgisinden sonra İngilizler tarafından buraya sürgüne gönderilmişti.

Aynı zamanda başarılı bir ressam da olan Ibbetson, burada eski imparatorun ölüm döşeğindeyken resimlerini de yapmıştı.

Ibbetson ayrıca Napoleon’la bir çok konuda sohbet etmişti. Bunları da bir deftere yazmıştı. Bu günlük de aynı açık artırmada 6,600 dolara satılmış.

Miki Fare karakteri Walt Disney tarafından 1928′de yaratılmıştı. Zamanla Disney’in sembolü haline gelecek bu sevimli fareyi ilk yıllarda Walt Disney seslendirmişti. Disney bundan ayrı bir keyif alıyordu.

Miki Fare’nin ortaya çıktığı ilk yıllarda Walt Disney henüz bir iş adamı kimliğine bürünmemişti. Birçok insanın zaman kaybı olarak gördüğü çeşitli etkinliklere katılabilme fırsatı buluyordu. 1933′ün Ocak ayında da Walt Disney, çocuklar arasında düzenlenen “kardan fare yapma yarışması”na jüri üyesi olarak katılmıştı. Yarışmada da aşağıdaki fotoğrafta gördüğünüz küçük kızın yaptığı kardan fare birinci olmuş. Disney de küçük kız ve onun yaptığı eserle kameralara aşağıdaki pozu vermiş. Aslında kara şekil vermenin çok da kolay olmadığını düşürsek küçük kızın gerçekten güzel bir çalışma yaptığını söyleyebiliriz. Birinciliği gerçekten de hakketmiş.

Hugh Hefner, Playboy’da hikaye, karikatür, röportaj vs. gibi farklı içeriklere de yer vererek benzer dergilerden farklılaşmayı başarmıştı.  ABD’li birçok ünlü yazarın ilk yazıları burada yayımlanmıştır.

Peki bornozlu adam’ın eskiden karikatüristlik yaptığını biliyor muydunuz? Onun bir zamanlar SHAFT için yaptığı karikatürlerden birini aşağıda görüyorsunuz. Hefner bu karikatürde, klişe haline gelmiş bir konuyu çizmiş. Fakat sempatik çizgileriyle Hefner okuyucuların yüzüznde bir tebessüm bırakmayı başarıyor. Hefner karikatüre devam etse başarılı olur muydu bilemeyiz. Ama onda bu iş zekası olduktan sonra belki de Hefner büyüklerin Walt Disney’i olabilirdi…

Bu yazının konusu aslında “altın kızlar” değil. Ama onlar hakkında da birkaç satır birşey yazmadan duramadım.

Bazen TV dizilerine ünlü oyuncular konuk olur. Örneğin “Friends”e aralarında Bruce Willis’in ve Brad Pitt’in de bulunduğu bir çok ünlü oyuncu konuk olarak katılmıştı.  Aşağıda Altın Kızlar dizisinden bir kare görüyorsunuz. Elvis Presley kılığına girmiş bir sürü adam var. Bunların arasında ünlü bir yönetmen de var. Arka sıraya dikkatlice bakın. Ünlü yönetmeni tanıyabildiniz mi?

Büyük ihtimalle tanımadınız. Çünkü yönetmen Quentin Tarantino o sıralar 25 yaşındaydı ve daha ünlü bir adam değildi.  Zaten Tarantino bu diziye de ünlü biri olarak değil, film dünyasına adım atmak isteyen bir genç adam olarak para kazanmak amacıyla katılmıştı.  Yıl 1988′di ve Tarantiono daha ne Rezarvuar köpeklerini ne de Pulp Fiction’ı çekmişti.

Çok  namuslu, toksözlü ve mert ve cahil bir adam olan Tarhuncu Paşa, devlet masrafının gelirden fazla olduğunu görmüş, bir denge kurmak için birçok masrafları, tahsisatı kesmiş ve bu arada bilhassa boş yere hazineden para alan saray kullarına ağır bir darbe vurmuştu. Pek tabiî çok düşman kazanmış, bunlann entrikalarıyla da hiçbir günahı, kusuru yokken cellada verilmişti.

Tarih kitapları, Tarhuncu Paşa’dan bahsederlerken, tuhaf, garip, tuhaflığı ve garipliği kadar hazin bir vaka kaydederler; Ahmed Paşa sadrazam olunca, sarayda ve dışanda nüfuz sahibi bazı ricale (Yüksek makamlardaki devlet adamları) karşı kendisinin hiçbir nüfuza boyun eğmeyeceğini göstermek istemiş, “Halk kılıçtan korkar!” diyerek, bir gece zindanlarda ve kürekte bulunan kırk elli kadar fakir mahkûmu çıkartmış, sırtlarına kenarları işlemeli gömlek ve uçkurları sırmalı donlar giydirerek boyunlarını vurdurtmuş, güya idam edilmiş ayan ve ricalden kimseler imiş gibi, cesetlerini İstanbul’un kalabalık semtlerine bıraktırmıştı.

Fakat şehirli, bu biçarelerin kaba cüsselerine, ellerine ve ayaklarının nasırlarına, tabanlarının yarıklarına bakarak, “Tarhuncu Paşa’nın zindandan çıkmış tabanı yarık ayan ve rical” diye sadrazamla alaya başlamıştı.

Kaynak: Reşad Ekrem Koçu

Devletli, iyiliksever, merhametli efendim, Kimsesiz dalkavuk kullarınızın dilekçesidir: her sene Ramazanı Şerif geldiğinde, İstanbul’da, davetli davetsiz iftarlara gideriz; ulemanın, devlet adamlarının ve diğer büyüklerin, mevki sahiplerinin sofralarında çeşitli nefis yemekler, şerbetler… yer ve içeriz; üstüne göbek tütünü ve kahveyle ikram görürüz. Lakin içimizde bazı terbiyesizler vardır. Bunlar edebe uymayan hareket ve tavırlarıyla efendilerimizi gücendirmekte, zararı da hepimize dokunmaktadır. Dalkavukluk sağlam bir nizama bağlanmazsa cümlemizin açlıktan öleceğimiz aşikârdır. …

Dalkavuk kulları

Yine bu vesikada bir “dalkavuk narhı”ndan (Tüketiciyi korumak amacıyla, özellikle temel ihtiyaç maddeleri için resmî makamlarca belirlenen ve her yerde geçerli olan fiyat) bulunmaktadır. Yapılacak çeşitli eğlencelere göre dalkavuklara konulacak narh da şudur:

• Dalkavuğun burnuna fiske vurma (fiske başına): 20 para.
• Başına kabak vurma: 30 para.
• Yüzünü tokatlama (tokat başına): 30 para.
• Oturduğu minderden ve setten aşağı yuvarlama: 30 para.
• Merdivenden aşağı yuvarlama: 180 para. (Bir yeri incinir, kırılırsa tedavi ve cerrah parasını şakayı yapan verir.)
• Çıplak başına tokat atma (tokat başına): 45 para.
• Elinde beş on kıl kalmak ve dişlerini leylek gibi çatırdatmak şartıyla sakal zelzelesine: 60 para.
• Sakal boyamasına: 60 para. (Sakalının yansı veya cümlesi arpa boyunca kırkılırsa, latifeyi yapan, dalkavuğun üç aylık nafakasını verir. Bu nafaka ayda 30 kuruştan 90 kuruştur.)
• Dalkavuğun kafasına iri bir yumruk indirme (yumruk başına): 40 para.
• Ellerine ve ayaklarına domuz topu bağlama: 40 para.
• Yüzüne mürekkep ve kömürle kara sürme: 37 para.
• Kuyruğu dışanda kalmamak üzere bir fındıksıçanını ağzının içine kapatma: 400 para.
• Sakız dolabına (bostan dolabı) bağlanarak su içinde bir miktar durdurulmak şartıyla bostan kuyusunda bir devrine: 600 para. (Bu latifeye birden fazla her devir için aynca 100 para verilir. Dalkavuk boğulur ölürse cenaze masrafı latifeyi yapana aittir.)
• Bir tarafının üzengisi (eyerin iki yanındaki demir halka) olmayarak haşarıca bir hayvana bindirilip seyrinden hoşlanılırsa: 300 para.
• Bir salkım üzümün sapıyla beraber yedirilmesi: 40 para.

Bildiğiniz gibi Japonlar biraz da geleneklerini korumak maksadıyla uzun yıllar dış dünyaya oldukça mesafeli durdular. Belki de bu yüzden bazı ilginç adetlerini korumayı becerdiler.

Aşağıdaki fotoğraf Japonya’da çekilmiş. Ziyaretçiler Hakone’deki bir açık hava şarap spa’sında Beaujolais Nouveau tadıyorlar. Fakat gördüğünüz gibi önemli bir ayrıntı var. İnsanlar kadehlerine şarap doldurup havuza girip keyif yapmıyorlar. Şarap dolu bir havuza giriyorlar ve içinde yüzdekleri havuzdan şarap içiyorlar. Umarım içtikleri şarabın etkisiyle üzerlerine rehavet çöküp de bazı zorunlu ihtiyaçlarını gidermek için tuvalete gitmeye üşenmiyorlardır. (!)

İlçede Nurhan Başay ile dünyaevine giren damat Eser Başay, düğün sonrasında evine gitmek için gelin arabasına binerken, yolu arkadaşları tarafından kesildi. Evlenen arkadaşlarına düğün sonrasında defalarca şaka yapan Eser Başay, bu kez sıranın kendisine geldiğini anladı.

Arkadaşları, sabaha kadar eşek sırtında ilçe sokaklarında gezmediği takdirde gelini kendisine vermeyeceklerini söyleyince Başay, damatlık giysileriyle eşeğe bindi. İlçe sokaklarında arkadaşları eşliğinde eşekle dolaşan Başay, hayvanın kalabalıktan zaman zaman huysuzlanması nedeniyle zor anlar yaşadı. Eşekten düşmeden sabaha kadar ilçeyi turlayan Başay, sonunda evine gidebildi.

Damat Eser Başay, ”Ben de arkadaşlarıma düğünlerinde şaka yapmıştım. Sıra bana geldi. Arkadaşlarım yaptığım şakaların intikamını aldı” dedi.

Kaynak: Sabah Gazetesi, 29 Kasım 2009 Pazar

Bezelye konservesi değil… Kedi konserve!

İstanbul’un Fatih semtinde bulunan Fatih Camii, Fatih Sultan Mehmed tarafından yaptırılmıştır. 1463’te inşaata başlanmış ve 1470 Ocak ayında bitmiştir. Mimarı Sinanüddin Yusuf bin Abdullah’tır. 1766 depreminde zarar gördüğünden; Fatih Cami, III. Mustafa tarafından 1767–1771 senelerinde Mimar Mehmed Tahir Ağa’ya yeniden yaptırılmıştır. Yani bugün bizim gördüğümüz cami, Fatih Sultan Mehmed’in inşa ettirdiği değil, III. Mustafa’nın yaptırdığı camidir.

Kanuni devrinde Venedik Cumhuriyeti’nin Alvaryo Gritti isimli elçisinin bugünkü Taksim civarında bir sarayı vardı. Kendisine yazılan resmi evrakta “Beyoğlu” diye hitap edilirdi. Beyoğlu semtinin adı buradan geldiği söylenmektedir.

Yukarıdaki fotoğrafta ilk başta gözümüze garip gelen bir durum yok.  Benzerlerine sık rasladığımız sıradan bir otomobil tanıtım fotoğrafı: Güzel bir kadın güzel bir otomobilin üzerine oturup poz vermiş hepsi bu. Fakat dikkat!  Fotoğraf çok net olmayabilir ama yine de otomobile dikkatli bakmaya çalışın… Bir tuhaflık gördünüz mü? Görmediniz mi. O zaman yazının devamını okuyun.

Otomobilin üzerinde oturan kadın, 1932 doğumlu aktris Sandra Giles. Bu fotoğraf 1958′de yayımlanmış. Yani Sandra henüz 26 yaşında ve o yıllarda ABD’de çok popüler. Üstünde oturduğu otomobil de ABD’de en az Sandra kadar popüler. 1957 model bir T-bird. Yani Ford’un 11 seri üreteceği Thunderbird modelinin ilk serisinden.

Şimdi sıra işin garip tarafında geldi. Bu otomobilin her yanı (yani sadece içi değil dışı da) kürkle kaplıymış.

“İçini anladık da dışına ne gerek vardı” diye düşünmeden ve “acaba yağmurlu havalarda ne yapıyorlardı” diye sormadan durmak ise pek mümkün değil gibi…

Doğancı Kara Mehmed Paşa’nın arası Bosnalı İbrahim Paşa’yla iyi değildi. Bu durum Mehmed Paşa’yı kendisini felakete sürükledi. Gayet kurnaz ve sinsi olan İbrahim Paşa düşmanını mahvetmek için, makamının geniş yetkisini kullanamadı. Çünkü padişahtan çekiniyordu. İbrahim Paşa el altından askeri teşvik etti.

Askere ulufe (aylık) dağıtılacağı bir divan gününde asker para almadı. Bunun üzerine asker, Kara Mehmed Paşa’nın başını istedi ve ayak diredi; “Padişah Mehmed Paşa’yı bize tercih ederse biz de bizi seven bir şehzadeyi ona tercih ederiz” dediler.

Padişah büyük bir ıstırap içinde Mehmed Paşa’yı feda etti. Paşa divandan kaldırılıp “siyaset meydanı”na (Ölüm cezalarının uygulandığı yer) götürüldü. Orada paşanın başı kesildi. Kesik başı alan yeniçeriler ile sipahiler, saray avlularından Atmeydanı’na kadar, top gibi, ayaklarıyla vurarak oradan oraya yuvarlaya yuvarlaya götürdüler.  Kesik başı onların elinden almak bir türlü mümkün olmuyordu. Nihayet Mehmed Paşa’nın  sadık kâhyası kesik kelleyi 400 altına satın aldı ve gövdesinin yanına koyarak defnettirdi.

Sünnet için denizde yapılan eğlencelerde herkesin dikkatlerini çeken bir sahne olmuştu: padişah Aynalıkavak Kasrı’ndaydı, hemen bütün İstanbul halkı kayıklarla Halic’e dökülmüştü. Seyirci kayıkları o kadar çoktu ki, denizin yüzü kayıkla örtülmüştü. Kürekleri kımıldatmanın bile imkânı yoktu. Gemiler tıklım tıklım doluydu. Eski mimarbaşı İbrahim Efendi’nin dev bir timsah yapmıştı. İbrahim Efendi’nin timsahı binlerce insanı hayretten hayrete düşürdü. Bu timsah kopyası, üst çenesini açıp kapayarak deniz yüzünde yarım saat kadar dolaşmış, sonra denize dalmıştı. Zevkle seyredilen bu timsah çok takdir edilmişti. Fakat bir saat sonra battığı yerden tekrar deniz yüzüne çıkınca, takdirler bir heyecan ve hayrete kalp olmuştu. Timsah bu sefer ağzını açıp durmuştu. Açılan ağzından rengârenk giysilerle beş tane rakkas fırlamış, timsahın sırtına binerek dans etmeye başlamıştı.

İbrahim Efendi’nin bu timsahına 18. yüzyılın başında denenmiş ilk denizaltı gemisi olarak bakmak mümkündür.

Güney Kore’de sürücü belgesi almak isteyen bir kadın yazılı sınavı geçmek için 2005 yılının Nisan ayından beri uğraşıyormuş. Kadının bitmek tükenmek bilmeyen bu ısrarı sonuç vermiş ve sınavı geçmiş. Peki kadın bu süre içinde kaç defa sınava girmiş biliyor musunuz? Tam 950 kere. Kabaca bir hesap yaparsak o zamandan bu zamana kadar 4,5 yıl geçmiş. Bu da aşağı yukarı 1600 gün ediyor. yani kadın neredeyse geçen tüm bu vaktin %60′ını bu işe harcamış. 68 yaşındaki Cha Sa-soon girdiği son sınavdan 60 puan alarak geçmiş. Ama Cha Sa-soon’un öyle hemen direksiyon başına geçebileceğini sanıyorsanız yanılmış olursunuz. Çünkü yazılı sınavı geçmiş olması Cha Sa-soon’un sadece direksiyon sınavına girmeye hak kazanmasını sağlamış. Cha Sa-soon Teyzeye bol şans diliyoruz. Umarız ki o ehliyet sınavına başvurduğu sırada ilkokula başlayan çocuklar üniversiteye gitmeden ehliyetini almış olur.

Veba salgını İstanbul’da korkunç bir hal almıştı. Padişahın emriyle sur kapılarına gizli memurlar konulmuştu. Bunlar kapılardan çıkan cenazeleri tespit ediyorlardı. herbir kapıdan günde 50-60 ile 300 arasında cenaze çıkıyordu. Tabii bunların dışında şehrin içinde gömülenler de vardı.

Bir buçuk ay içinde İstanbul’da her gün 850-900 kişi ölmüş, ramazanda ise ölü sayısı 1200′e kadar çıkmıştı. Hastalığın en şiddetli hüküm sürdüğü semtler, bilhassa ayaktakımının, bekâr taifesinin kalabalık olduğu Tahtakale, Galata ve Üsküdar’dı. Buralardaki bekâr odaları birer veba yuvası halindeydi. Hükümet ilk tedbir olarak bu bekâr odalarının yıktırılmasını emretti, odalar bir gün içinde yıkıldı.

Bu işe memur olanlar, tüyler ürpertici manzaralarla karşılaştılar: ölenlerin çoğu, sokaklarda yıkanıp birer tahta parçası üzerine konularak götürülüyordu; yıkılan odalarda, unutulmuş, kokuşmuş yüzlerce ölü bulundu, bunların arasında da birçok uygunsuz gençler, fahişeler, bu fahişelerin beşikte çocukları görüldü.

Bahçekapı’da bir sokak vardı ki, büyük şehrin has manada bir batakhanesiydi ve halk ağzında “Melek girmez sokağı” denilirdi ki, bu müthiş vebadan sonra devrin Padişahı II. Mahmud bu sokakta bir cami yaptırmış, adını “Hidayet (doğru yol) Camii” koymuştu.